ဇိုမီး တောင်တန်းတွေရဲ့အလွန်

ဇိုမီး • ဇိုဂမ် • အမိမြေ

တောင်တန်းတွေရဲ့အလွန်မှာ
မြူခိုးတွေကြား တိတ်တဆိတ်လှပနေတဲ့
မြေတစ်ခွင် ရှိတယ်။

တောင်တစ်လုံးပြီး တောင်တစ်လုံး၊
တိမ်ပင်လယ်ကြားက လှိုင်းတွေလို
အဆုံးမမြင်အောင် ဆက်သွားတဲ့မြေ—

အဲဒီမြေကို
Zogam — ဇိုဂမ် လို့
ငါတို့ခေါ်တယ်။

တောင်စောင်းလမ်းကျဉ်းလေးတွေမှာ
ဘိုးဘွားတို့ရဲ့ ခြေရာတွေ ရှိတယ်၊
တောင်လေထဲမှာ
မိခင်တို့ရဲ့ ပုခက်တေးတွေ ရှိတယ်၊
ချိုင့်ဝှမ်းတွေထဲမှာ
ဇိုမီးသားသမီးတို့ရဲ့
ရယ်သံ၊ ငိုသံ၊ သီချင်းသံတွေ ရှိတယ်။

တောင်စောင်းပေါ်က
တဲငယ်လေးတစ်လုံးဆီက
မီးခိုးဖြူဖြူ တက်လာတဲ့အခါ—

အမေ့မီးဖိုကို သတိရတယ်၊
အဖေ့ပုံပြင်ကို သတိရတယ်၊
ရွာလမ်းလေးကို သတိရတယ်၊
ကလေးဘဝကို သတိရတယ်။

အိမ်ဆိုတာ
အမိုးနဲ့ နံရံပဲ မဟုတ်ဘူး။

ကိုယ့်ဘာသာစကား ပြောရာ၊
ကိုယ့်သီချင်းတွေ သီဆိုရာ၊
ဘိုးဘွားတို့ ခြေရာချန်ခဲ့ရာ၊
ကိုယ့်နှလုံးသား ပြန်လှည့်ရာ—

အဲဒီမြေဟာ အိမ်။
အဲဒီမြေဟာ အမိမြေ။
အဲဒီမြေဟာ ဇိုဂမ်။

ကမ္ဘာအရပ်ရပ်ကို
ဇိုမီးသားသမီးတွေ ရောက်သွားနိုင်တယ်၊
သမုဒ္ဒရာတွေ ဖြတ်ကျော်နိုင်တယ်၊
မြို့ကြီးတွေမှာ အိမ်သစ်ဆောက်နိုင်တယ်။

ဒါပေမယ့်—

မြူခိုးဖုံးတဲ့ တောင်တန်းတွေကို မြင်တိုင်း
နှလုံးသားက တိတ်တိတ်လေး
အိမ်ပြန်လမ်းကို ရှာနေဦးမယ်။

တောင်တွေ ဘယ်လောက်မြင့်မြင့်
ငါတို့ရဲ့ မျှော်လင့်ချက်ထက် မမြင့်ဘူး။

ခရီးတွေ ဘယ်လောက်ဝေးဝေး
ဇာတိမြေအပေါ်ထားတဲ့ အချစ်ထက် မဝေးဘူး။

တောင်တန်းတွေရဲ့အလွန်မှာ
ငါတို့ရဲ့ အတိတ်ရှိတယ်၊
ငါတို့ရဲ့ သမိုင်းရှိတယ်၊
ငါတို့ရဲ့ အနာဂတ်ရှိတယ်။

ပြီးတော့—

ငါတို့ချစ်တဲ့ ဇိုမီးလူမျိုးရှိတယ်။
ငါတို့ချစ်တဲ့ ဇာတိမြေ—ဇိုဂမ် ရှိတယ်။

By… Disciple @Sianpu